Implantet faciale janë pajisje biokompatibile të projektuara për të përmirësuar volumin, projeksionin dhe konturet e strukturave të fytyrës. Ato përdoren për korrigjimin e mungesës së zhvillimit kockor, asimetrive ose për përmirësimin estetik të proporcioneve faciale.
Ndërhyrja realizohet nëpërmjet incizioneve të planifikuara për të minimizuar shenjat e dukshme. Implantet pozicionohen në raport të ngushtë me strukturën kockore, me synim një rezultat të qëndrueshëm dhe natyral.
Implantet zigomatike (malar implants) përdoren për të rritur projeksionin dhe definimin e mollëzave, veçanërisht te pacientët me zhvillim të reduktuar të regjionit malar ose me mungesë të volumit në pjesën e mesme të fytyrës.
Implanti vendoset mbi strukturën kockore të zigomës dhe përzgjidhet në përputhje me anatominë e pacientit dhe shkallën e projeksionit që kërkohet.
Rezultati i synuar është krijimi i mollëzave më të përcaktuara, përmirësimi i konturit të pjesës së mesme të fytyrës dhe një raport më harmonik midis zigomave, hundës, mandibulës dhe mjekrës.
Implantet e mjekrës përdoren për të përmirësuar projeksionin dhe konturin e mjekrës, kryesisht në rastet kur ajo paraqitet e tërhequr ose jo mjaftueshëm e zhvilluar në raport me pjesën tjetër të profilit facial.
Implanti vendoset mbi pjesën anteriore të mandibulës dhe përzgjidhet sipas dimensioneve dhe morfologjisë së mjekrës. Qëllimi nuk është vetëm rritja e volumit, por krijimi i një raporti proporcional midis hundës, buzëve, mjekrës dhe vijës mandibulare.
Në pacientët e përzgjedhur, augmentimi i mjekrës mund të përmirësojë ndjeshëm profilin dhe definimin e pjesës së poshtme të fytyrës. Alternativat kirurgjikale, si genioplastika kockore, mund të jenë më të përshtatshme në raste të caktuara.
Implantet paranasale përdoren për të augmentuar zonën rreth bazës së hundës, veçanërisht kur ekziston mungesë e projeksionit të skeletit të pjesës së mesme të fytyrës ose depresion i regjionit paranasal.
Vendosja e implantit synon të krijojë mbështetje më të mirë strukturore rreth bazës së hundës, të përmirësojë tranzicionin midis hundës dhe pjesës së mesme të fytyrës dhe, në pacientët e përshtatshëm, të zbusë pamjen e thelluar të zonës paranasale.
Forma, trashësia dhe pozicionimi duhet të përshtaten me kujdes me anatominë individuale, pasi edhe ndryshime relativisht të vogla në këtë zonë mund të ndikojnë në mënyrë të dukshme në proporcionet e profilit facial.
